Czar Wschodu

Uwielbiam czytać. Każdego dnia choć kilkadziesiąt stron. Szczególnie te , których akcja toczy się w egzotycznych miejscach lub w czasach minionych. Te książki spełniają oba kryteria . Bardzo rzadko nie jestem w stanie skończyć jakiejś lektury. Gdy zieje nudą a język pozostawia sporo do życzenia, wciąż sobie powtarzam, że za to zakończenie będzie ciekawe. Tym razem nie podołałam. "Gobelin" jest moim zdaniem, pisany językiem tanich , naiwnych romansideł, akcja pretensjonalna i nawet takie ciekawostki jak ekskluzywne zupy z gniazd wróblich i płetw rekina nie pomagają.

Opowieści o sędzim Di są ciekawe, mające zaskakujące zwroty akcji choć dla mnie język , jakim są napisane przypomina swa prostotą język bajek dla dzieci.

Najlepsza w tej kategorii jest chyba Amy Tan i jej "Córka nastawiacza kości".

Niesamowita opowieść o matce i córce. Jedna z moich ulubionych książek w ogóle.

No i jeszcze może , "Jezioro Niebiańskie" , której akcja toczy się w czasach obecnych . Jest to powieść o poszukiwaniu sensu życia, swej religijności i różnych niespodziankach , które nam płata los. Opis współczesnych Chin - przygnębiający i jak dla mnie, zaskakujący.

Kokos czyli strzał w dziesiątkę

Niby 2 jajka, jakieś pół szklanki cukru pudru i 200-gramowa paczka wiórków kokosowych wymieszana i upieczona w 170 st. C. a jaki zapach! O smaku nie wspomnę....

Hermeneia- strażnik kanonu

Hermeneja, z gr. hermeneia, ros. podlinnik to zbiór zasad doboru i przygotowania materiałów, kompozycji, kolejności wykonania poszczególnych partii ikon etc. Hermeneje zawierają wzory kompozycji, często informacje jakim kolorem co wolno namalować, słowem- kompendium wiedzy niezbędne by ikony powstały zgodnie z kanonem. To takie podręczniki dla malarzy ikon, pozwalające trzymać się ortodoksyjnie ustalonych zasad.

Hermeneja bizantyjska postała już w X w., a rosyjskie- XVI, XVII w.

Zdjęcie pokazuje okładkę chyba najsłynniejszej Hermenei, napisanej w XVIII w. przez mnicha ze świętej góry Atos, Dionizego z Furny. Określę zwięźle- skarbnica wiedzy!

Jak przysłowiowy grom

Usłyszałam w radiowej jedynce recenzję nowego wydawnictwa multimedialnego pod tytułem "Wisława Szymborska". Są to 4 płyty- 3 CD i 1 DVD. Na zachętę przedstawiono utwór nr 1 na płycie nr 1. Hanna Banaszak rewelacyjnie, szokująco dojmująco, porażająco, powalająco etc. recytuje wiersz "Nienawiść" do muzyki, którą sama skomponowała. Muzyka .....(tu same superlatywy jeśli chodzi o te " jazzowate" dźwięki). Niestety, wydawnictwo świeże i nigdzie jeszcze nie ma do posłuchania. Tu więcej na ten temat:

http://www.esensja.pl/muzyka/wiesci/tekst.html?id=10266

Więc tylko wiersz:

Nienawisc

Spojrzcie, jaka wciaz sprawna,

jak dobrze sie trzyma

w naszym stuleciu nienawisc.

Jak lekko bierze wysokie przeszkody.

Jakie to latwe dla niej - skoczyc, dopasc.

Nie jest jak inne uczucia.

Starsza i mlodsza od nich rownoczesnie. Sama rodzi przyczyny,

ktore ja budza do zycia.

Jesli zasypia, to nigdy snem wiecznym. Bezsennosc nie odbiera jej sil, ale dodaje.

Religia nie religia -

byle przykleknac na starcie.

Ojczyzna nie ojczyzna -

byle sie zerwac do biegu.

Niezla i sprawiedliwosc na poczatek.

Potem juz pedzi sama.

Nienawisc. Nienawisc.

Twarz jej wykrzywia grymas

ekstazy milosnej.

Ach, te inne uczucia cherlawe i slamazarne. Od kiedy to braterstwo moze liczyc na tlumy?

Wspolczucie czy kiedykolwiek

pierwsze dobilo do mety?

Zwatpienie ilu chetnych porywa za soba? Przetrwa tylko ona, ktora swoje wie,

Zdolna, pojetna, bardzo pracowita.

Czy trzeba mowic ile ulozyla piesni. Ile stronic historii ponumerowala.

Ile dywanow z ludzi porozposcierala

na ilu placach, stadionach.

Nie oklamujemy sie:

potrafi tworzyc piekno.

Wspaniale sa jej luny czarna noca. Swietne kleby wybuchow o roznym swicie. Trudno odmowic patosu ruinom

i rubasznego humoru

krzepko sterczacej nad nimi kolumnie.

Jest mistrzynia kontrastu

miedzy loskotem a cisza,

miedzy czerwona krwia a bialym sniegiem. A nade wszystko nigdy jej nie nudzi motyw schludnego oprawcy

nad splugawiona ofiara.

Do nowych zadan w kazdej chwili gotowa. Jezeli musi poczekac, poczeka.

Mowia, ze slepa. Slepa?

Ma bystre oczy snajpera

i smialo patrzy w przyszlosc

- ona jedna.

Weszło do ucha i siedzi

Czasem człowiek się natknie na coś przypadkiem i to "coś" się przykleja do człowieka . Bardzo skutecznie. Za oknem leje, prawdziwa jesień, a w moim uchu:

Do Niej, gdy nas coś trapi

Potocznie "Skarbiaszka" a tak naprawdę ikona Matki Bożej "Wszystkich Strapionych Radość". Jest ona związana z opiekuńczością Maryi. Ten typ powstał pod wpływem tej idei , której przejawem w katolicyzmie jest wizerunek Mater Misericordiae , a w prawosławiu- Pokrow, już przeze mnie wcześniej opisany.

Matka Boża, znajduje się w mandorli , czyli umownym wyobrażeniu światłości, obejmującym całą postać Maryi. Po bokach są zgromadzeni cierpiący i potrzebujący- głodni, nadzy, spragnieni oraz anioły niosące im pomoc. Na górze - Chrystus w geście błogosławieństwa, w obłokach z Ewangelią na kolanach i przedstawienia słońca (jaśniejsze)- symbolu Chrystusa i księżyca- symbolu Matki Bożej i Kościoła . Jeśli chodzi o księżyc w ikonografii przedstawiany jest w różnych kolorach- zetknęłam się z czerwienią, zielenią i niebieskim.

Ikona pod tekstem to to samo przedstawienie- też Matka Boża Wszystkich Strapionych Radość, ale przedstawia Chrystusa -Emmanuela na rękach Maryi , a nad nimi - Bóg Ojciec. Korony na wizerunkach ikonowych to wpływ sztuki zachodniej. Nie są zgodne z kanonem spisanym w hermenejach. Ale to temat na nową notkę.

Idzie jesień, a za mną.....

Pięknie dziś świeci słońce. I tak jakoś za mną ciągle chodzą te dźwięki....

Ukojenie

Nic tak nie koi nerwów jak Matka Natura. Uwielbiam patrzeć w niebo. Żałuję tylko, że mam tak kiepski aparat. Wczoraj jednak postanowiłam pierwszy raz zrobić zdjęcia chmurom, które mnie zachwyciły. Może i normalne chmury, ale dla mnie wyjątkowe, o właściwościach balsamu.

Dobry początek roku szkolnego

Przyznam, że trochę pracowałam nad tym przepisem:

http://ikony-alenietylko.blogspot.com/2010/08/cos-na-nerwy.html

Wymyślałam kilka wariantów , ale najsmaczniejszy jest ten z jabłkami i dodatkiem cynamonu oraz mieszanka cukru z cukrem trzcinowym . Zapach? Cukier waniliowy. I takie dałam Werze dziś do szkoły. Oczywiście dla mnie też coś zostało. ;)

Św. Jerzy

Jeszcze schnie....