Dziś Światowy Dzień Zwierząt

Tak wyglądał nasz Amigo, gdy do nas przybył:

Od razu sobie wybrał pierwszą zabawkę. Od razu oznacza, że w ciągu pierwszych minut pobytu pod naszym dachem. Chwycił i już nie oddał.

Gdy szedł spać ze swymi przytulankami, sam wyglądał jak pluszak

Zanim nauczył się sam wskakiwać, a raczej podrósł na tyle by móc to robić, kazał się podsadzać.

Wybebeszanie wszystkiego, co się da to była ulubiona zabawa.

Do tego ciągniecie mnie za nogawki!

Śnieg to żywioł Amiga!

Drugi żywioł to większa trawa!

A parapet to najlepszy punkt obserwacyjny!

I to by było na tyle!

Ptasie wędrówki nad moją głową

Chyba nad moim blokiem ciągnie się "ptasia autostrada". Odkąd tu mieszkam, każdej jesieni i wiosny jestem świadkiem lecących kluczy. Zawsze czuję jakiś rodzaj wzruszenia, gdy nad głową rozlega się charakterystyczne ptasie nawoływanie . Dziś to były gęsi. Kilka kluczy.

Szukając fragmentu z Makrokosmosu, znalazłam też coś wzruszającego:

Akwariowe perypetie

To pan skalar .

A to pani skalarowa z gotowymi jajeczkami do złożenia .

Jest jeszcze jedna pani skalarowa, która składała w spokoju ikrę jakieś dwa tygodnie temu. Zapładniał je pan skalar, a obecna "ciężarna" beznamiętnie się temu przyglądała. Oczywiście inne rybki od razu wyżerały ziarenka! Widzę, że akwarium jest za małe dla tylu ryb! Brak intymności.

Wczoraj pani skalarowa ze zdjęcia szukała miejsca dla złożenia ikry. Wybrała sobie do tego grzałkę. Jej konkurentka była jednak bardzo zdeterminowana w tym, by utrudnić to zadanie. Oj, co się działo! A pan skalar ze stoickim spokojem czekał, aż będzie mógł odegrać swą rolę. Niestety nie zamierzał pomagać "mamuśce".

Wydawałoby się , że rybki to takie nudne stworzenia. Nic tylko pływają, ani przytulić, ani pogłaskać, dźwięków z siebie też nie wydają. Nic bardziej mylnego! To pasjonująca historia! Każda rybka jest inna, ma inne upodobania. Oprócz skalarów mamy np. kosiarki. Wera je nazywa "gotowe do startu" bo uwielbiają równiutko jak w blokach startowych przycupnąć na kamieniu. Było ich 3 ale 2 postanowiły wybrać się na przechadzkę. Wyskoczyły spod niedokładnie założonej pokrywy. Jedna zrobiła to w momencie, gdy wchodziłam do pokoju. Wystrzeliła w górę i plasnęła na podłogę. Szybka akcja i znów pływała w wodzie. Drugą znalazłam wieczorem za szafką. Przez kilka godzin nie mogłam się ich doliczyć aż przeprowadziłam poszukiwania....

Bocja za to jest bardzo wesoła. Uwielbia się bawić ze swym odbiciem, albo ryć (dosłownie!!!) w dnie. Jest tak duża , że bez problemu wkłada swój "ryjek" pod kamyki. Sumy szkliste są stateczne i trzymają się zawsze razem, w jednym miejscu. Między jedną z roślin i kamieniem. Molinezja księżycowa to łobuziak, którym jestem teraz zmartwiona bo straciła ostatnio wigor. Do tego to moja wychowanica hehe. Oduczyłam ją podgryzania gurami. Dwa razy wylądowała w odosobnieniu i przeszło. :) Wspomniana gurami to władczyni terenów najważniejszych czyli miejsca, gdzie sypię im pokarm. Jak ma zły humor- przegania wszystko co się rusza. Ale nie gryzie. Karaś ozdobny i dwie welonki to takie wariatuńcia. Długo gadać co wyrabiają! Welon teleskopowy na początku Werę przerażał. :)

Brzanki różowe sztuk dwie kochają się ścigać albo bawić się w bąbelkach powietrza. Glonojad robi mi pobudki bo lubi plusnąć wodą. Za to dwie molinezje czerwone zaskoczyły mnie wydając potomstwo niecały miesiąc po ich zakupie. Niestety na malutkie rybki zaraz "głodomory" urządziły polowanie.... Trzeba pomyśleć o kotniku.

"Głodomory"- moja radość :))