Argonauci Dalekiej Północy

Kolejna pozycja, którą będę długo wspominać. Twardzi ludzie na dalekiej Czukotce. Do tego dla mnie osobiście walor poznawczy- praca geologów zaopatrzonych tylko w młotki, worki, puszki z kompotem brzoskwiniowym i wielkie chęci do pracy....

Odtrutka na zimową depresję

Po tylu dniach szarugi jestem bardzo spragniona słońca. Znalazłam je w tej książce. Czułam ciepłe podmuchy powietrza i zapach bryzy. Do tego spora dawka ciekawych faktów historycznych wymieszanych z życiem codziennym Greków sprzed kilkudziesięciu lat. Rok wydania książki to 1986.
Podczas lektury natrafiłam na cytat z Bernarda Shawa: Gdyby po dwóch tysiącach lat odkopano Londyn, byłbym szczęśliwy , wiedząc , że wśród ruin ocalały jedynie zbiory sztuki starożytnej z British Museum . Mielibyśmy wtedy szansę, aby nasi odlegli w czasie potomkowie odnieśli wrażenie , że żyliśmy w czasach rozkwitu kultury. Hm....No właśnie. Czy współczesna sztuka będzie w stanie wywołać zachwyt za 2 tys. lat taki , jaki my czujemy patrząc na zabytki starożytności?

Różne spojrzenia na Singera

W Postscriptum tłumacza amerykańskiego przeczytałam ze zdumieniem , że " Jest to z pewnością najweselszy utwór Singera". Nie czytałam wszystkich książek tego pisarza, ale nawet na tle tych utworów, które znam, "Certyfikat" wywoływał we mnie od początku do wyjątkowo przygnębiającego końca uczucie beznadziei i smutku.

Czerwona Prokurator

Muszę przyznać, że ciężko mi zajrzeć do komputera. Mam okres wzmożonego czytelnictwa, a przy okazji wiele zajęć i spraw na głowie. Gdy "wyskrobię " wolną chwilkę, biorę książkę w rękę i na kompa nie ma czasu. Przedwczoraj wieczorem skończyłam tę pozycję. Warto przeczytać. Napisana w lekkim , gawędziarskim stylu choć od treści włos się na głowie jeży.
 Przypomniałam sobie wywiad, którego kiedyś słuchałam w radio. Polski biznesmen opowiadał o zdobywaniu  chińskiego rynku i o wielkiej ilości kolacji, które trzeba zorganizować  i górze podarków , które trzeba wręczyć  , by cokolwiek załatwić. Ta powieść to dokładnie opisuje, choć nie w tak sympatyczny sposób, jak starał się to przedstawić nasz rodak...

"Melancholia sprzeciwu"

Ufff.... Nie poznałam się na tym wyjątkowym , jak głoszą recenzje, dziele.  Owszem, chwilami książka nawet jest zabawna, ale poległam na kilkustronicowym opisie przybijania gwoździami kilku desek. Oto próbka. Jedno zdanie:

Wydawało się, że wybrane dowolnie spośród wielu pomysłów rozwiązania określały drogę eksperymentów prowadzonych nad łukiem i jego kątem, nad kątem i gwoździem, tymczasem sprawę, przyjrzał się dwóm maleńkim okienkom w znajdującej się obok służbówce, rozstrzygał przebieg eksperymentu, mechaniczna orientacja w pozostających do dyspozycji wariantach , w zarysowanych niesamowicie dokładnie licznych możliwościach , czy też upraszczając brutalnie, same próby , określające swobodny wybór rozwiązań, który nie był ani dowolny, ani możliwy do zrealizowania, bo poza ingerencją w porządek wydarzeń jedynym zadaniem była obserwacja i ocena tych prób, z których ( "skrajnie mówiąc..."- pomyślał uszczypliwie Eszter) wyniknie błyskawiczna humanizacja procesu, pielęgnowanie wiary, jakoby- tak jak w przypadku marnych odkryć, na przykład doskonałego sposobu wbijania gwoździ- trzyma ją w garści "olśniewająca" umysł , "wspaniała" odkrywczość. (str.238-239)


Jak by się kto pytał, chodzi o to, że facet o nazwisku Eszter nie umie wbić normalnie gwoździa by nie walnąć się w palec. Po przeczytaniu kilku stron tych rozważań z kupką desek, garścią gwoździ i młotkiem sztuk 1 w roli głównej wymiękłam, jak mawiają młodzi. Jakoś moje zainteresowanie wypchanym wielorybem i tajemniczym Księciem na tyle zmalało , że darowałam sobie resztę lektury.
Bardzo mnie zdziwiła informacja w jednej z recenzji, że książka posiada wartką akcję! Chyba mój egzemplarz był wybrakowany.... ;)
 Oczywiście, jeśli ktoś z Was przeczytał tę powieść do końca , zna zakończenie i chciałby mi je wyjawić , będę wdzięczna.

Wiosenna noc

Czasem lubię sięgnąć po starocie. Tę pozycję wygrzebałam z szafy mojej Mamy (wszystkie książki nie mieszczą się na półkach). Lektura hmm.... oryginalna i intrygująca. Wciąż się zastanawiałam czyja to wina? Autora czy beznadziejnego tłumaczenia? Ktoś nawalił, ale kto? Pod koniec czytania Eureka!!! To w moim odczuciu krzyżówka powieści ze sztuką teatralną. Już nic nie drażniło. Dziwaczne miejscami  dialogi nabrały sensu. Wszak słowa wymawiane przez aktorów, wzbogacone gestem i mimiką , brzmią inaczej...Wielkim plusem książki jest napięcie towarzyszące czytaniu- Co to za ludzie? Co ich łączy? Jaką tajemnicę ze sobą przywieźli?

Tu znalazłam przytoczoną ciekawą wypowiedź Iwaszkiewicza na temat powieści:
 http://lubimyczytac.pl/ksiazka/71733/wiosenna-noc

Tak, opisy w Wiosennej nocy są bardzo malarskie. Tylko tak dziecinnych czternastolatków już chyba nie ma....

Kryminał z klasą

I pomyśleć, że kiedyś nie czytałam kryminałów czy romansideł. Oczywiście za długo żyję na tym świecie i za bardzo kocham czytanie by nigdy nie sięgać po takie pozycje, ale jest to prawdziwa rzadkość. Te dwie pozycje przeczytałam na zasadzie odskoczni od azjatyckich tematów, które mną zawładnęły ostatnio. Roseanna mnie nie zachwyciła, ale Powrót Detektywa Diamonda to zdecydowanie nie był stracony czas! Lekko napisana, z dowcipem, a co najważniejsze- zaskakujące zakończenie. :)

Słownik Maqiao

Wspominałam , że mam azjatycki okres. Ta lektura mnie zachwyciła!!!!!!!!! Nie jest to zwykła powieść. Książka jest napisana w formie słownika, gdzie hasła są objaśniane za pomocą osobistych refleksji autora, jego wspomnień z okresu przymusowego pobytu w maleńkim Maqiao, w czasach rewolucji kulturalnej. Pełno tu anegdot, wierzeń, osobliwych zwyczajów mieszkańców wioski, do której władze chińskie wysłały młodego studenta, by brał udział w budowie bezklasowego społeczeństwa. Z lektury dowiadujemy się, jak uciera się klątwę, stawia garnek, kto to tatko czerwony kwiatek, że określenie cudna albo kosztowny to zdecydowanie nie komplementy i po co dociska się imię oraz wiele innych ciekawych wyrażeń i zwyczajów.

Myślę też, że rewelacyjnie spisała się tłumaczka, przez co książka naprawdę wciąga, bawi, pasjonuje.

Maqiao czyta się Ma-ćsiau. :))

Go

Sięgnęłam po tę książkę ze względu na tytuł, a raczej nazwę chińskiej gry . Kiedyś w dzieciństwie dostałam pudełko z pionkami i planszą do go, ale nigdy nie nauczyłam się w to grać. Teraz żałuję. Może dwa cytaty z książki?

"Nieznajomy gra w sposób powolny. Tok jego myśli mnie zaskakuje. Każdy ruch świadczy o trosce o harmonię z tym, co wokół. Droga jego pionków jest eteryczna, subtelna, jak taniec żurawi. Nie wiedziałam, że w Pekinie jest taki styl gry, w którym elegancja bierze górę nad przemocą. Teraz ja z kolei jestem bezradna i poddaję się jego rytmowi".

"Według legendy Chiny wymyśliły tę niezwykłą grę przed czterema tysiącami lat. W ciągu swojej nadzwyczaj długiej historii kultura chińska wyczerpała się, a gra w go utraciła finezję, swoja początkową czystość. Wprowadzona do Japonii przed kilkoma setkami lat , na nowo przemyślana, udoskonalona, stała się tam sztuką boską. Po raz kolejny mój kraj wykazał swą wyższość nad Chinami".

Akcja powieści rozgrywa się w latach trzydziestych dwudziestego wieku, w Mandżurii okupowanej przez armię japońską. Jest też wątek miłosny wpleciony w ten burzliwy, pełen przemian społecznych i obyczajowych okres. Jak popatrzyłam w sieci, nie tylko mnie zachwyciła ta lektura. Np tu:

http://www.biblionetka.pl/book.aspx?id=14689

"

Czar Wschodu

Uwielbiam czytać. Każdego dnia choć kilkadziesiąt stron. Szczególnie te , których akcja toczy się w egzotycznych miejscach lub w czasach minionych. Te książki spełniają oba kryteria . Bardzo rzadko nie jestem w stanie skończyć jakiejś lektury. Gdy zieje nudą a język pozostawia sporo do życzenia, wciąż sobie powtarzam, że za to zakończenie będzie ciekawe. Tym razem nie podołałam. "Gobelin" jest moim zdaniem, pisany językiem tanich , naiwnych romansideł, akcja pretensjonalna i nawet takie ciekawostki jak ekskluzywne zupy z gniazd wróblich i płetw rekina nie pomagają.

Opowieści o sędzim Di są ciekawe, mające zaskakujące zwroty akcji choć dla mnie język , jakim są napisane przypomina swa prostotą język bajek dla dzieci.

Najlepsza w tej kategorii jest chyba Amy Tan i jej "Córka nastawiacza kości".

Niesamowita opowieść o matce i córce. Jedna z moich ulubionych książek w ogóle.

No i jeszcze może , "Jezioro Niebiańskie" , której akcja toczy się w czasach obecnych . Jest to powieść o poszukiwaniu sensu życia, swej religijności i różnych niespodziankach , które nam płata los. Opis współczesnych Chin - przygnębiający i jak dla mnie, zaskakujący.

Hermeneia- strażnik kanonu

Hermeneja, z gr. hermeneia, ros. podlinnik to zbiór zasad doboru i przygotowania materiałów, kompozycji, kolejności wykonania poszczególnych partii ikon etc. Hermeneje zawierają wzory kompozycji, często informacje jakim kolorem co wolno namalować, słowem- kompendium wiedzy niezbędne by ikony powstały zgodnie z kanonem. To takie podręczniki dla malarzy ikon, pozwalające trzymać się ortodoksyjnie ustalonych zasad.

Hermeneja bizantyjska postała już w X w., a rosyjskie- XVI, XVII w.

Zdjęcie pokazuje okładkę chyba najsłynniejszej Hermenei, napisanej w XVIII w. przez mnicha ze świętej góry Atos, Dionizego z Furny. Określę zwięźle- skarbnica wiedzy!