Święta Barbara

Dziś święto wszystkich Barbar i górników przy okazji. ;)  Ich patronka pochodziła podobnie jak św. Mikołaj- z terenów obecnej Turcji. Urodziła się w bogatej rodzinie. Jako młoda dziewczyna miała kontakt z grupką chrześcijan, ukrywających się przez prześladowaniami. W tajemnicy przyjęła Chrzest św. i ślubowała czystość Chrystusowi. 

Gdy wszystko wyszło na jaw, rozwścieczony ojciec najpierw sam szykanował, głodził i zastraszał córkę, potem nic nie wskórawszy , oddał Barbarę w ręce sądu cesarskiego. Nieszczęsną dziewczynę torturowano, przypiekano ogniem, wleczono po ulicach. Chrystus nie opuścił jej jednak, ukazał się jej w wiezieniu i sprawił, że w ciągu jednej nocy wszystkie rany się zagoiły. Kobieta więziona z Barbarą widząc cud, nawróciła się.

Ostatecznie skazano Barbarę na śmierć przez ścięcie. Egzekucję miał wykonać jej ojciec, którego wg legendy zaraz po wykonaniu zadania, uśmiercił grom z nieba.

Niektóre źródła podają, że śmierć św. Barbary nastąpiła w 306 r., 7 lat przed zagwarantowaniem chrześcijanom przez cesarza Konstantyna Wielkiego wolności wyznania....

Św. Barbara stała się bardzo szybko czczona w całym świecie chrześcijańskim. Najstarszy ślad jej kultu w Polsce pochodzi z XI w , z modlitewnika Gertrudy, wnuczki Mieszka I. Tam pod datą 4 grudnia jest zapisane wspomnienie świętej.

W średniowieczu zaliczano św. Barbarę do grona 14 " Orędowników, mających stały dyżur nad światem".

Więcej tutaj:

 http://www.jankowice.rybnik.pl/czytelnia/barbara.html 

Ikona na zdjęciu przedstawia św. Barbarę w towarzystwie Anioła Stróża i św. Piotra apostoła. Nad nimi w obłokach- Chrystus. Św. Barbara ma na sobie płaszcz koloru czerwonego, symbolizujący jej męczeńską śmierć.

Dziś reklamuję :))

  Jako miłośniczka historii polecam dziś Archiwum Historii Mówionej:
 http://www.audiohistoria.pl/
Pod wskazanym adresem można przejrzeć zbiory. By je odsłuchać , trzeba udać się na Karową 20 w Warszawie. Szkoda, że nie ma takiej opcji w internecie. :(

Bardzo sobie cenię fakt, że mieszkam na prowincji, ale gdy pomyślę o takich możliwościach jak ta, zazdroszczę warszawiakom .  :)
Zajrzałam też na stronę samego Domu Spotkań z Historią i widzę, że działa prężnie:
 http://www.dsh.waw.pl/pl

Nic, trzeba cieszyć się z tego, co się ma lub czasem mogłoby się mieć gdyby nie pogoda ;) . Dziś znów zamieć straszna, podobna do poniedziałkowej, gdy to melomani szykowali się na ucztę duchową. Dzięki staraniom władz i sponsorów indywidualnych jechali i utknęli w zaspach w połowie drogi artyści z tym programem:
 http://www.teatrpraga.pl/sen_chopina.html
Czekaliśmy ponad godzinę, dyrektor Miejskiego Domu Kultury zorganizował mini recital . Namówił do zaśpiewania kilku piosenek instruktorkę śpiewu, a zarazem laureatkę międzynarodowego festiwalu w jednym z miast włoskich . Potem znana w mieście pani doktor medycyny, propagatorka działalności i muzyki Paderewskiego, wygłosiła prelekcję na temat zorganizowanej własnie przez siebie wystawy dotyczącej tego wybitnego kompozytora, pianisty i polityka. Poza tym znalazł się czas na kilka przemówień i niestety na podanie informacji, że koncertu nie będzie , a raczej będzie, ale w innym terminie. Tak obiecali artyści.
Swoją drogą to ciężki kawałek chleba takie występy. Np. pani Maria Pomianowska z częścią zespołu i instrumentami wyjechała ok. 13-ej, koncert miał być o 18-ej....

Święty apostoł Andrzej

Andrzej czyli mężny, dzielny. Apostoł o tym imieniu był bratem Szymona Piotra i uczniem Jana Chrzciciela. Został jako pierwszy powołany na ucznia Chrystusa. W Cerkwi prawosławnej i innych kościołach wschodnich jest obdarzany podobną czcią jak św. Piotr w Kościele katolickim.
Jest patronem podróżnych i rybaków.

Więcej tutaj:
 http://www.brewiarz.katolik.pl/czytelnia/swieci/11-30.php3

Lekko rozwichrzone włosy podkreślają charakter apostoła, jego zdecydowanie.  Zwój w ręku symbolizuje głoszoną przez niego Dobrą Nowinę, krzyż- śmierć męczeńską. Palce błogosławiące (patrząc od kciuka) ułożone w napis IC XC, który już wcześniej omawiałam.

Ikona ze zdjęcia została  przed paru laty  napisana dla jednej z parafii w Obwodzie Kaliningradzkim.

Przyszła zima

Gdyby nie to wiatrzysko można by wesoło zanucić:



Myślę jednak, że po wysłuchaniu tych dzieci każdy się uśmiechnie:



A to już dokładnie mnie rozbroiło:



Chyba już w radiowej trójce  nie puszczają tych rozmów. :(

Matka Boża Dońska czy Poczajewska?

Gdzieś wyczytałam, że jest to wariant Matki Bożej Dońskiej. Nie prawda! Jest to Matka Boża Poczajewska, jedna z najbardziej czczonych przez Słowian , której oryginał znajduje się w Ławrze Poczajewskiej na Ukrainie. W 1675 roku obroniła Monaster Poczajewski przed zagładą turecką.

Natomiast oryginał (pierwowzór Matki Bożej Dońskiej) można zobaczyć tutaj:

http://www.grekat.stalwol.pl/donska.html 

Aż dziw, że nigdy nie zrobiłam zdjęcia swojej ikony!  Cóż, okazja by naszykować deskę i stworzyć następną.

Ikona Matki Bożej Dońskiej , jak mówi legenda, wspierała w 1380 roku wojska ruskie w bitwie na Kulikowym Polu.

Ikona na zdjęciu została wykonana na konkretne zamówienie i też mnie ujęła prostotą. Właśnie schnie. :)

Symbole Ewangelistów

Genezę symboli Ewangelistów znajdujemy w prorockiej wizji Ezechiela (1,1-4), a także w Apokalipsie Św. Jana (4, 6-8).

 Już w II w. św. Ireneusz pisał:

„Jakie więc było dzieło zbawienia Syna Bożego, taka sama była forma (symboliczna) zwierząt; jaka forma zwierząt, taki i charakter Ewangelii, czterokształtne zaś zwierzęta – czterokształtna i Ewangelia, i czterokształtne dzieło Chrystusa (…) Zwierzę pierwsze — powiada — podobne do lwa, charakteryzujące jego skuteczną suwerenność i królewskość. Drugie zaś podobne do cielca, co wskazuje na godność ofiarnika i kapłana. Trzecie zwierzę, mające oblicze jakby człowieka, co Jasno opisuje Jego przyjście jako człowieka. A czwarte podobne do orla latającego, co oznacza spływającą na Kościół łaskę Ducha.” [Adversus haereses III 11, 8] 

Lew jest symbolem św. Marka, jako obraz mocy i królewskiej godności Chrystusa. Znalazłam też takie wytłumaczenie: 

„Symbolem Ewangelisty Marka jest lew, gdyż zaczyna on swoją relację od opisu pobytu św. Jana Chrzciciela na pustyni. Powiada mianowicie: »Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu« (…)”

Uskrzydlona postać ludzka obrazuje zapowiedziane przez proroków mesjańskie posłannictwo  Jezusa i jest przypisana św. Mateuszowi, który zaczyna swoją Ewangelię opisem narodzin Syna Bożego i dokładnej Jego genealogii.

Wół, symbol ofiary Chrystusa, został przypisany św. Łukaszowi.

Orzeł - wzniosłość nauki Jezusa i zawartych w niej tajemnic, a także symbol wniebowstąpienia - to symbol św. Jana. 

Symbole te często znajdujemy na ikonach takich, jak np. Matka Boża Krzew Gorejący,czy Zofia Mądrość Boża.

 Lew, wół, orzeł i uskrzydlona postać ludzka , towarzyszące ewangelistom umieszczane są na ikonostasach, ikonach kalendarzowych czy prazdnikach.

Nina , kobieta pełna muzyki

W niedzielę oglądałam film dokumentalny o Ninie Simone i wciąż mi w uszach brzmią jej utwory. Jakoś tak wyszło, że nie mam żadnej jej płyty . Nie należy do mojej prywatnej czołówki wykonawców choć bardzo się cieszę, gdy  sobie o niej przypominają w radio czy telewizji.  A tego nie słyszałam jeszcze w jej wykonaniu:

Wiosenna noc

Czasem lubię sięgnąć po starocie. Tę pozycję wygrzebałam z szafy mojej Mamy (wszystkie książki nie mieszczą się na półkach). Lektura hmm.... oryginalna i intrygująca. Wciąż się zastanawiałam czyja to wina? Autora czy beznadziejnego tłumaczenia? Ktoś nawalił, ale kto? Pod koniec czytania Eureka!!! To w moim odczuciu krzyżówka powieści ze sztuką teatralną. Już nic nie drażniło. Dziwaczne miejscami  dialogi nabrały sensu. Wszak słowa wymawiane przez aktorów, wzbogacone gestem i mimiką , brzmią inaczej...Wielkim plusem książki jest napięcie towarzyszące czytaniu- Co to za ludzie? Co ich łączy? Jaką tajemnicę ze sobą przywieźli?

Tu znalazłam przytoczoną ciekawą wypowiedź Iwaszkiewicza na temat powieści:
 http://lubimyczytac.pl/ksiazka/71733/wiosenna-noc

Tak, opisy w Wiosennej nocy są bardzo malarskie. Tylko tak dziecinnych czternastolatków już chyba nie ma....

Dźwięki z przeszłości

Odcięło mnie od świata na parę dni. Z radością stwierdzam, że uczucia głodu internetowego nie zaobserwowałam. W głowie sporo tematów na notki, ale dziś tylko jedna refleksja- lubię słuchać audycji W Jezioranach. Czemu? Dlatego, że tamtejsze drzwi wejściowe wydają dokładnie te same dźwięki, co drzwi w domu moich Dziadków....

Kryminał z klasą

I pomyśleć, że kiedyś nie czytałam kryminałów czy romansideł. Oczywiście za długo żyję na tym świecie i za bardzo kocham czytanie by nigdy nie sięgać po takie pozycje, ale jest to prawdziwa rzadkość. Te dwie pozycje przeczytałam na zasadzie odskoczni od azjatyckich tematów, które mną zawładnęły ostatnio. Roseanna mnie nie zachwyciła, ale Powrót Detektywa Diamonda to zdecydowanie nie był stracony czas! Lekko napisana, z dowcipem, a co najważniejsze- zaskakujące zakończenie. :)